Yani: Yusuf'un kardeşleri, babalarının izin vermesinden sonra Yusuf'u götürüp onu kuyunun dibine bırakmaya karar verdiklerinde ve daha önce sözü geçen sözcülerinin dediği gibi, kararlaştırdıkları şeyi yapmaya güçleri yettiğinde, güçlerini kullandılar ve onu kuyuya attılar. Sonra Allah ona lütfetti; o zor durumdayken ona vahyetti: { Sen onlara bu yaptıklarını bildireceksin, onlar fark etmeyecekler }. Yani, ileride sen onlara bu konuda azarlama ve bu işlerini haber verme durumuna geleceksin; fakat onlar bu olaya dair bir şey anlamayacaklar. Bunda ona müjde vardır: Düştüğü bu durumdan kurtulacak ve Allah onu ailesi ve kardeşleriyle, onun için yeryüzünde izzet ve iktidar sağlayarak bir araya getirecektir. { Akşam ağlayarak babalarının yanına geldiler }; böylece gelişleri âdetlerinden geç olsun ve ağlamaları, sözlerinin doğruluğuna delil ve karine olsun diye. Yalan bir mazeret ileri sürerek şöyle dediler: { Ey babamız! Biz yarış yapmak için gitmiştik }; ya ayakla koşarak ya da ok atıp yarışarak. { Yusuf'u eşyalarımızın yanında bıraktık }; ona bakmak ve rahatlatmak için. { Kurt onu yedi }; biz yarışırken, onun yanından ayrı olduğumuz sırada. { Sen bize, doğru söylesek bile inanmayacaksın }; yani bu mazeretimizi ileri sürüyoruz, ama senin bize inanmayacağını sanıyoruz; çünkü kalbinde Yusuf'a karşı büyük bir üzüntü ve şiddetli bir şefkat var. Fakat senin bizi doğrulamaman, gerçek mazeretimizi ileri sürmemize engel olmaz. Bütün bunlar, mazeretlerinin pekiştirilmesidir. { Ve } sözlerini pekiştirmek için { Yusuf'un gömleğine yalan bir kan getirdiler }; Kurt onu yediğinde bunun Yusuf'un kanı olduğunu iddia ettiler. Babaları da onları doğrulamadı ve şöyle dedi: { Hayır, nefisleriniz sizin için bir işi güzel gösterdi }; yani beni ondan ayırmak konusunda nefisleriniz size çirkin bir işi süslemiş. Çünkü o, bazı emarelerden ve rüyadan, Yusuf'un kendisine anlattığı rüyadan, söylediğini gösteren bir şey görmüştü. { Artık güzel sabır var; sizin anlattıklarınıza karşı Allah'tan yardım isterim }; yani benim görevim, bu imtihana güzelce sabretmek ve sabrederken öfkelenmemek ve insanlara şikâyet etmemektir. Bu konuda Allah'tan yardım isterim; kendi gücüm ve kuvvetimle değil. Bu sözü kendisine vererek, yaratıcısına şikâyetini şöyle ifade etti: { Ben kederimi ve hüznümü yalnızca Allah'a arz ederim } [Yusuf: 86]. Çünkü yaratıcıya şikâyet etmek, güzel sabırla çelişmez; çünkü peygamber söz verdiğinde yerine getirir.